شنبه 12 / 11 / 1387 مصادف با سومين سالگرد درگذشت آيت الله حاج سيد احمد پيشوا است. اين يادداشت سال ۸۴ به هنگام درگذشت اين مرد بزرگ نوشته شد.

از براي وعـظ و خـطبه جـناب پـيـشـوا

ساختماني دلکش و خوش مرکزي آماده شد

اين بيت از قطعه شعري است که مرحوم عبدالله بحراني(مرآت الشعرا) به هنگام تجديد بناي مسجد جامع نو(شهدا) کازرون در سال 1378 هجري حدود پنجاه سال پيش سروده بود و در کتيبه کاشي کاري مسجد در دو سمت ورودي شبستان جنوبي نصب است. در آن سال ها آيت الله پيشوا که جواني تازه از نجف برگشته بود در کازرون سکني گزيده و با همتي بلند مسجد جامع نو را که ويران شده بود از نو ساخت. طي سال هاي متمادي که در اين مسجد نماز مي گزارديم نام پيشوا همواره دوست داشتني و گاه دست نيافتني مي نمود. ريش سفيدان مسجد از او به نيکي يادمي کردند و از سخنراني هاي گرم و آتشين او خاطره ها داشتند. و اين ولع ما را براي زيارت ايشان افزون تر مي ساخت .متاسفانه در آن سال ها هيچ گاه اين توفيق دست نداد و اين حسرت بر دل ما پابرجا ماند. اين اواخر که کتاب مساجد کازرون را براي چاپ آماده مي کردم نياز به اطلاعاتي بود که آيت الله پيشوا بايد در اختيارم  مي گذاشت و همين جسارت مرا براي ارتباط با ايشان زياد کرد. در اولين تماسي که با ايشان داشتم جز بزرگواري و فروتني نديدم. سؤالاتم را يکي يکي و با حوصله پاسخ گفتند و آنجا که نمي دانست با شجاعت مي گفتند "به من حق بده که ندانم" و همين موجب شد ارتباط استمرار يابد و ارادت افزون.

پس از چاپ کتاب، اولين نسخه را براي حضرت ايشان ارسا ل کردم و اگر چه تعداد قابل توجهي از کتاب ها در کازرون، شيراز و تهران پخش شده بود و افراد زيادي آن را خوانده بودند، اما تنها کسي که براي قدرداني و سپاس از چاپ کتاب با  اين حقير تماس گرفت آيت الله پيشوا بود و اين اتفاق مبارک در صبح يک روز جمعه به وقوع پيوست و من صداي گرم ايشان را از پشت سيم هاي تلفن و از شيراز دريافت کردم و از اين همه بزرگ منشي شرمنده شدم. در آخرين سفري که در آذرماه 74 به شيراز رفتم با ايشان تماس گرفتم که فرمودند در خانه منتظرت هستم و اين بهترين آرزوي برآورده نشده من بود. حدود دو ساعت با ايشان اختلاط کرديم و ايشان با بزرگواري از من پذيرايي کردند. با ناراحتي که براي چشم هايش پيش آمده بود قادر به مطالعه به صورت معمول نبود و حاجت خود را براي مطالعه از مانيتور و دستگاهي ديگر برآورده مي کرد و اين کار با مشقت فراوان همراه بود. نکته اي که برايم جالب بود اين که در حال مطالعه مساجد کازرون بود که نشان از علاقه قلبي ايشان به زادگاهشان کازرون داشت.

مي فرمود: دوست دارم به دو شهر سفر کنم سفري به مشهد براي زيارت آقا علي بن موسي الرضا (ع) و سفري به کازرون براي ديدن همشهريان عزيز.

سه کتاب منتشر شده اش را به من اهدا فرمودند و براي ديدارهاي بعد قرار گذاشتيم که اجل از ما دريغ داشت...

آيت الله پيشوا هر چند براي نسل هاي گذشته کازرون چهره اي شناخته شده است به همان ميزان نسل هاي جوان توفيق آشنايي با اين چهره را نداشته اند از اين رو به صورت مختصر به معرفي ايشان مي پردازم تا ان شاءالله  فرصتي در خور ايشان فراهم شود.

آيت الله حاج سيداحمد پيشوا فرزند حاج سيد محمد صادق پيشوا (بحرالعلوم) در سال 1311 شمسي در کازرون متولد شد. در سال 1325 ش در چهارده سالگي براي تحصيل در حوزه علميه نجف اشرف به اين شهر عزيمت کرد. استادان ايشان در دوره سطح آقا ميرزا باقر زنجاني، ميرزا حسن يزدي و استاد محمد تقي جعفري و در درس خارج،آيت الله العظمي حکيم و آيت الله العظمي خويي بودند. ايشان پس از مراجعت به کازرون ضمن اقامه نماز جماعت، به تدريس علوم شرعي نيز پرداخت. از شاگردان ايشان در اين دوره مي توان به حجت الاسلام ايماني امام جمعه بوشهر و حجت الاسلام بنيادي امام جمعه کازرون اشاره کرد.

وي در سال 1348 با مشورت مراجع تقليد وقت به شيراز مهاجرت کرد و به تدريس علوم ديني پرداخت. در اين سال ها با سخنراني هاي متعدد در شيراز و ساير شهرهاي استان فارس کانوني براي آگاه سازي مبارزان و ديگر اقشار مردم بر ضد رژيم پهلوي بود.

آيت الله پيشوا که پيشتر مسجد جامع نو کازرون را ساخته بود در شيراز نيز به ساخت بنياد مهدي که مجموعه اي وسيع شامل مسجد، مدرسه علميه ،کتابخانه، صندوق قرض الحسنه و ... است همت گماشت و خود مديريت آن را به عهده گرفت.

آيت الله پيشوا به چند زبان زنده دنيا تسلط داشت و اين امکان را براي او فراهم کرده بود تا در مسافرت هاي خارج از کشور بتواند با مخاطبان ارتباط رودر رو برقرار کند.

کتاب هاي شهيد عدالت، خالي بر گونه انسان و در ساحل نيل از وي منتشر شده است. روحش شاد و راهش مستدام.