سال 1369 چند روزي ميهمان يکي از فضلاي قم بودم. اصلا هدفم از مسافرت به قم زيارت آيت الله بهجت بود. هنوز نسل پيشين مراجع تقليد حضور داشتند شخصيت هاي بزرگي مانند آيت الله العظمي گلپايگاني. روز شهادت حضرت امام جعفر صادق (ع) بهانه خوبي بود تا بتوانم به منزل ايشان بروم. صبح از دوستم خواستم که به منزل آيت الله بهجت برويم و او به شدت مخالف بود نه اين که دوست نداشت ايشان را زيارت کند بلکه مي خواست رعايت حال حضرت آيت الله را کرده باشد. از من اصرار و از دوستم ابرام. به منزل آيت الله العظمي گلپايگاني و برخي ديگر از مراجع رفتيم. مراسم عزاداري برپا بود و جمعيت زيادي حضور داشتند. دوست نداشتم فرصت ديدار با آيت الله بهجت را از دست بدهم. با اصرارم دوست عالم و فاضلم بالاخره راضي شد مرا به منزل ايشان ببرد. فاصله زيادي نبود. پياده رفتيم. منزلي قديمي که در و ديوار آن نيز حس و حال خاصي داشتند. تعداد محدودي که فکر کنم اندازه تعداد انگشتان دو دست بودند دور تا دور اتاق نشسته بودند. طلبه اي حدود 30 ساله بر صندلي نشسته بود و موعظه مي کرد. ما هم به محض ورود به اتاق همان جلو ورودي نشستيم. اتاق را ورانداز مي کردم تا آيت الله بهجت راببينم اما او را نديدم. به دوستم گفتم انگار حضور ندارند. در گوشم گفت که پشت سرت نشسته است کنار در ورودي. برگشتم و نگاهي کردم و سرم را پايين انداختم. دوستم دايم مي گفت برويم و کمي بعد بلند شديم و خداحافظي کرديم و دوباره به منزل آيت الله العظمي گلپايگاني رفتيم.

امروز اما قم محشري برپا بود. فاصله ميدان جهاد تا حرم حضرت معصومه (س) قابل توصيف نبود. جمعيت به اندازه اي فشرده بود که حرکت به سختي انجام مي شد. بعد از تشييع جنازه امام در سال 1368 چنين تشييع جنازه اي نديده بودم و بعيد است چنين جمعيتي بار ديگر تکرار شود. روحش شاد.