شعرها و نقدهايي كه در ادامه مي آيد پيشتر در وبلاگ انجمن مجازي نقد شعر و برخي وبلاگ هاي ديگر ارايه كرده ام. از آنجا كه اين نوشته ها به صورت پراكنده بوده، گردآوري آنها مي تواند مفيد باشد. نظر دوستان را ارج مي نهم.

 شعر از خانم شراره رحمانپور

همه در این رابطه پا به پای خودشان می لنگند تا میانبرم بزنند..... برم بزنند

و همین فاصله را با چشم های کور شده ام عینک زده ام که مرا بهتر ببيني!

ولم کن! من که آب از سرم گذشت تا رو در روی خدایم دست ازخودم بکشم بانو

لا بلای این دردها شبیه ترم به تو......یک استکان از من دورتر بریز! دورتر

حالا سرم را افقی بچرخان سمت عمودهای این دیوارکه چین به چین ایستاده اند

روزی یک وعده مردانگی را جمع کن با عربده ای که ازاین سطرها بیرونم زده

مثل زبانی که حلقش را گم کرده آواره دهانتم... قورتم نده!

کلاهی ام که سر آورده ام پیشکش همه شما!

سرم از کجای این روزها؟...

آویزان نیستم وقتی آستینت از لابلای چشم هایم آب می خورد

کمی خمیازه چاشنی روزهایی کرده ام که پله پله تا ملاقات تومی لنگد

بی گدار از آب می گذرم تا با تو گذشته باشم.....بمان!

 نقد شعر:

خیلی از سطرها شعر هستند و همین سطرها مرا به ادامه کار امیدوار می کنند. اما باید الزامات شعری در شعر پیاده شوند.
1. سطرها طولانی هستند. باید سطرها به تصویر تبدیل شوند. یعنی سطری که از ده کلمه شکل گرفته به دو یا سه کلمه تبدیل شود. برای نمونه سطر اول: می خواهند میانبرم بزنند/برم بزنند. یعنی تمام سطر اول به سه کلمه (می خواهند میانبرم بزنند) تبدیل شد. (برم بزنند) به سطر دوم منتقل می شود. سطر دوم: مرا ببین/با چشم های عینک زده کور. یعنی سطر دوم دو بخش می شود در دو سطر. (مرا ببین) جمله امری است که تاثیر بیشتری بر مخاطب دارد. (با چشم های عینک زده کور) نوعی ایهام دارد. یعنی هم او که شما را می بیند عینک زده است و کور و هم شما عینک زده اید و کور. و این ابتدای شعر شدن است که شعر چند وجهی می شود و می توان برداشت های مختلفی از آن داشت. در سطر بعد دقت کنید تعداد ضمیرهای (من) چند تا است: ولم کن(من را ول کن). (من) که آب از سرم (سر من) گذشت تا رو در روی خدایم (خدای من) دست از خودم (خود من) بکشم (من بکشم). این تعداد ضمیر در شعر اشکال جدی است. باید به حداقل برسند ضمن این که این سطر به طور کامل باید حذف شود. لای این دردها/شبیه ترم به تو/ سرم را بچرخان/سمت دیوارهای ایستاده/که پله پله/تا ملاقات تو/می لنگد.

همان گونه که ملاحظه می فرمایید بسیاری از بخش های شعر را می توان و باید حذف کرد تا شعر متولد شود. شعر با حرف زدن فرق می کند. در شعر حتی یک (و) اضافی نباید وجود داشته باشد. باید در نهایت ایجاز باشد. این شعر هنوز جاي کار دارد.  شکل نهایی شعر:
می خواهند میانبرم بزنند/برم بزنند/ مرا ببین/با چشم های عینک زده کور/لای این دردها/شبیه ترم به تو/ سرم را بچرخان/سمت دیوارهای ایستاده/که پله پله/تا ملاقات تو/می لنگد.